Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011

«Έσβησε» μέσα στο διαμέρισμά του από αναθυμιάσεις - Στο νοσοκομείο η αγαπημένη του σύζυγος Σμαρούλα Γιούλη


Τραγικό τέλος για έναν σπουδαίο θεατράνθρωπο


Σοκ έχει προκαλέσει η τραγική είδηση του θανάτου του Βαγγέλη Λιβαδά.
Ο κορυφαίος ίσως θεατρικός Έλληνας επιχειρηματίας και παραγωγός «έσβησε» μέσα στο ίδιο του το σπίτι από πυρκαγιά που ξέσπασε στο διαμέρισμά του ενώ η λατρεμένη του σύζυγος και σπουδαία ηθοποιός Σμαρούλα Γιούλη νοσηλεύεται με αναπνευστικά προβλήματα…

Ο Βαγγέλης Λιβαδάς δεν εργάστηκε για το θέατρο, ήταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό το ίδιο το θέατρο… Μαγεύτηκε από την τέχνη αυτή ήδη από μικρή ηλικία.

livadas

Η παρθενική του επαφή με το χώρο ως παραγωγός έγινε το 1958 και έκτοτε είχε στο ενεργητικό του περισσότερες από 360 παραγωγές, που περιλάμβαναν από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, το κλασικό θέατρο ως και την επιθεώρηση, το μιούζικαλ και την οπερέτα.
Πρωταγωνίστρια της ζωής του ήταν μια από τις σεμνές ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, Σμαρούλα Γιούλη, ήδη από τα πρώτα του επιχειρηματικά βήματα στο θέατρο.

spitiklivada

Το σπίτι του Κ. Λιβαδά στη Γλυφάδα μέσα στο οποίο ξεψύχησε από τις αναθυμιάσεις της φωτιάς

Συνέδεσε το όνομά του με το θεατρικό στερέωμα
Από το 1958, οπότε και ίδρυσε τις Θεατρικές Επιχειρήσεις, παρουσίασε πλούσια δραστηριότητα πρωτοστατώντας στο ανέβασμα έργων στα θέατρα ΑΜΙΡΑΛ - ΒΕΜΠΟ - ΠΑΡΚ - ΣΜΑΡΟΥΛΑ και παλαιότερα στα θέατρα ΚΑΛΟΥΤΑ – ΔΙΟΝΥΣΙΑ - ΑΚΑΔΗΜΟ.

Γνώμονας για τη δουλειά του ήταν πάντα η ποιότητα και ο σεβασμός προς τους ηθοποιούς αλλά και το κοινό.

Ο ίδιος πίστευε ότι το θέατρο είναι «Ενός ανδρός αρχή» και ότι παραγωγός στο χώρο του θεάτρου σημαίνει να είσαι «οπαδός του κινδύνου».

Οι συνεργάτες του τον αποκαλούσαν «ο φωνακλάς του θεάτρου», «τίτλο» που δεν απαρνήθηκε καθώς παραδεχόταν συχνά: «Φωνάζω, όμως νομίζω ότι είμαι ευγενής. Και δεν υποκρίνομαι. Λέω μόνον την αλήθεια. Φωνάζω γιατί νοιάζομαι, γιατί έχω αγωνία. Δεν κοιμάμαι τα βράδια. Τρελαίνω τους ανθρώπους που δουλεύουν μαζί μου. Ομως, δεν μπήκα στο θέατρο για να κάνω μια περιουσία. Μπήκα γιατί μου αρέσει να αγωνίζομαι για το θέατρο»..

Πλούσιο θεατρικό έργο
Ο Βαγγέλης Λιβαδάς ανέβασε σχεδόν όλα τα έργα των Ελλήνων συγγραφέων όπως, μεταξύ άλλων: Γρηγόρη Ξενόπουλο, Σπύρο Μελά, Δημήτρη Ψαθά, Γιώργο Ρούσσο, Νίκο Τσιφόρο, Κώστα Πρετεντέρη, Ηλία Λυμπερόπουλο, Κώστα Νικολαϊδη, Αλέκο Σακελλάριο Νίκο Φώσκολο, Παύλο Μάτεσι, Ασημάκη Γιαλαμά, Μέντη Μποστ, Κώστα Μουρσελά, Γιάννη Ξανθούλη κ.α. και έχει τιμηθεί ιδιαίτερα από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (Ε.Ε.Σ) για την πολύπλευρη πολυετή του προσφορά στο Ελληνικό Θέατρο.

Παράλληλα έχει καλέσει ξένους σκηνοθέτες, χορογράφους, σκηνογράφους, φωτιστές για το ανέβασμα διεθνών γνωστών πολυβραβευμένων μιούζικαλ όπως το Chicago, Guys and Dolls, Hello Dolly, Sweet Charity κ.α.

Το 1957 ίδρυσε το «Αμφιθέατρο» και μετέτρεψε το θέατρο «Καλουτά» σε αμφθέατρο. Στη σκηνή του παρουσιάστηκαν ο «Ερωτόκριτος», η «Οδύσσεια» κ.α. ενώ για πρώτη φορά εκείνη την εποχή ως θεατρικός παραγωγός ανέβασε στο Ηρώδειο τη «Λυσιστράτη».

Ο αείμνηστος πλέον Βαγγέλης Λιβαδάς συνεργάστηκε με το σύνολο των καλλιτεχνών του θεάτρου όπως: σκηνοθέτες: Κώστα Μιχαηλίδη, Μίνω Βολανάκη, Κώστα Τσιάνο, Σπύρο Ευαγγελάτο, Γιώργο Θεοδοσιάδη, Κώστα Μπάκα, Γιάννη Δαλιανίδη, Γιώργο Αρμένη και από την νεότερη γενιά με τους Σταμάτη Φασουλή, Παντελή Βούλγαρη, Μανούσο Μανουσάκη, Ρέινα Εσκενάζυ, κ.α. συνθέτες: Mίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζηδάκη, Σταύρο Ξαρχάκο, Κώστα Καπνίση, Γιώργο Χατζηνάσιο, Γιάννη Σπανό, Γιάννη Μαρκόπουλο, Σταμάτη Κραουνάκη, Διονύση Τσακνή κ.α.

Ο κατάλογος των πρωταγωνιστών και γενικά των ηθοποιών που έχουν συνεργαστεί μαζί του είναι τεράστιος. Από την παλιότερη λαμπρή γενιά: Λάμπρο Κωνσταντάρα, Μίμη Φωτόπουλο, Δέσπω Διαμαντίδου , Σαπφώ Νοταρά, Δημήτρη Ποταμίτη, Βασίλη Διαμαντόπουλο, Θανάση Βέγγο, Ντίνο Ηλιόπουλο, Ρένα Βλαχοπούλου, Νίκο Σταυρίδη, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Κάκια Αναλυτή, Κώστα Ρηγόπουλο, Σταύρο Παράβα, Μίμη Χρυσολάλλη κ.α.

Συνεργάστηκε επίσης με τους: Kώστα Βουτσά, Ζωή Λάσκαρη, Μάρθα Καραγιάννη, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιάννη Μιχαλόπουλο, Σωτήρη Μουστάκα, Βέρα Κρούσκα, Σταμάτη Φασουλή, Λάκη Λαζόπουλο, Κώστα Αρζόγλου, Γρηγόρη Βαλτινό, Έλενα Ακρίτα, Θύμιο Καρακατσάνη, Γιάννη Μόρτζο, Στάθη Ψάλτη, Δημήτρη Πιατά , Γιάννη Βόγλη, Άγγελο Αντωνόπουλο, Πέτρο Φυσσούν, Κώστα Σπυρόπυλο, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη κ.α.

Ο Καντάφι, η διαφυγή και το ελληνικό διαβατήριο


Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και εξόχως περίεργη πτυχή με ελληνικό ενδιαφέρον για τα όσα συνέβησαν λίγο πριν την εκτέλεση του Μουαμάρ Καντάφι ξετυλίγει σε πρόσφατο δημοσίευμα η αξιόπιστη εφημερίδα “Independent”.

Ο Καντάφι, η διαφυγή και το ελληνικό διαβατήριο

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό κείμενο, μέλος της μισθοφορικής ομάδας διάσωσης του Καντάφι, ταξίδευε από και προς τη Λιβύη με ελληνικό διαβατήριο προκειμένου να οργανώσει την διαφυγή του δικτάτορα από την χώρα.

Συγκεκριμένα, η φρουρά του Καντάφι απαρτιζόταν και από ορισμένους σκληροτράχηλους Νοτιοαφρικανούς, μεταξύ των οποίων και ο κ. Danie Odendaal, ο οποίος σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, μετακινούταν με ελληνικό διαβατήριο.

Το συγκεκριμένο μέλος, ανέφερε στον δημοσιογράφο, ότι είχαν καταστρώσει σχέδιο διαφυγής του Καντάφι προς την Δημοκρατία του Νίγηρα, αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι υπήρχε και η σύμφωνη γνώμη του ΝΑΤΟ.

Όμως, το σχέδιο έμεινε στα χαρτιά, καθώς οι αντάρτες κατέλαβαν την Σύρτη και μετά από οδομαχίες συνέλαβαν τον Καντάφι και τον εκτέλεσαν μετά από φρικτά βασανιστήρια.

Διαφορετική τύχη είχαν τα μέλη της φρουράς του –μεταξύ των οποίων και ο κ. Odendaal– τα οποία, αν και συνελήφθησαν, αφέθηκαν ελεύθερα.

Όπως μάλιστα αναφέρει το δημοσίευμα, ο κ. Odendaal με το ελληνικό διαβατήριο κατάφερε να ταξιδέψει «προς χώρα της δυτικής Ευρώπης».

Πάντως , για το συγκεκριμένο θέμα έχει καταθέσει σχετική ερώτηση ο βουλευτής Λάρισας με την ΝΔ, Χρήστος Ζώης, προς τους υπουργούς Εξωτερικών και Προστασίας του Πολίτη. Ο κ. Ζώης ζητά να μάθει «αν έχει εκδοθεί ελληνικό διαβατήριο στο εν λόγω πρόσωπο που αναφέρεται στο δημοσίευμα, από ποια αρχή και πότε»;

Εως αυτή την ώρα, απάντηση έχει δώσει μόνο το ΥΠΕΞ, δια μέσω της αναπληρώτριας υπουργού Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου, η οποία λέει ότι «το θέμα δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες του υπουργείου».

Χριστουγεννιάτικο θεματικό πάρκο θα γίνει η πλατεία Αριστοτέλους



http://www.newsbeast.gr/files/temp/6CFB93B5CD5737BF32CB798D34FE0822.jpgΣε χριστουγεννιάτικο θεματικό πάρκο θα μετατραπεί η πλατεία

Αριστοτέλους…


την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, μετά
από το σύμφωνο συνεργασίας που υπέγραψαν ο δήμος Θεσσαλονίκης και το
Επαγγελματικό Επιμελητήριο.


Πρόκειται να αξιοποιηθεί ολόκληρη η οδός και η πλατεία Αριστοτέλους, από τη θάλασσα έως την οδό Εγνατία.




Μεταξύ άλλων, θα τοποθετηθεί φωτεινό πλωτό δέντρο αστεριών μέσα στη
θάλασσα, συστοιχία τεσσάρων δέντρων, παγοδρόμιο, τρενάκι, καρουζέλ,
δημιουργικό εργαστήριο, ταχυδρομικό κουτί για τα γράμματα των παιδιών
προς τον Άγιο Βασίλη.

Πως βγήκε η διάσημη φωτογραφία του Αϊνστάιν με τη γλώσσα έξω;







Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, πως μια τέτοια προσωπικότητα του 20ου αιώνα, θα μπορούσε να βγάλει μία τέτοια φωτογραφία; Αν ναι, τότε διαβάστε παρακάτω...

H "Einstein’s Tongue" φωτογραφία τραβήχτηκε στην 72η επέτειο του Αϊνστάιν στις 14 Μαρτίου του 1951. Με την ευκαιρία αυτή, σε ένα πάρτι στο Princeton, ένας φωτογράφος, ο Arthur Sasse, του ζήτησε να χαμογελασει για μια φωτογραφία.


Ο Sasse πήρε πολλές φωτογραφίες, αλλά δεν μπορούσε να πάρει την πόζα που ήθελε. Έτσι, συνέχισε ζητώντας στον Αϊνστάιν να χαμογελάει ξανά και ξανά. Τελικά, κουρασμένος από τα χαμόγελα ο Αϊνστάιν, έβγαλε τη γλώσσα του στην κάμερα!


Ο φωτογράφος δεν έχασε την ευκαιρία και πήρε τη φωτογραφία που αργότερα έγινε μια από τις διασημότερες φωτογραφίες του 20ου αιώνα.


Στον Αϊνστάιν άρεσε αυτή η φωτογραφία και ζήτησε να του δώσει εννέα αντίγραφα για προσωπική χρήση. Μόνο μία από αυτές τις είναι γνωστό ότι έχει υπογραφεί από τον μεγάλο επιστήμονα. Ο Αϊνστάιν έδωσε αυτό το υπογεγραμμένο αντίγραφο στον φίλο δημοσιογράφο Howard K. Smith.





















Την πιέζουν να παντρευτεί τον βιαστή της


Η Γκιουλνάζ από το Αφγανιστάν βιάστηκε στα 19 της... από τον άντρα
της ξαδέρφης της.

Με βάση τους αφγανικούς νόμους το δικαστήριο την έκρινε «ένοχη» και της υπέβαλε την εξής απίστευτη πρόταση : Ή παντρέψου τον βιαστή σου ή κάτσε 12 χρόνια φυλακή !

Η γυναίκα που βιάστηκε στα 19 της από τον άντρα της ξαδέρφης της έχει τώρα στην αγκαλιά της και το μωρό του βιαστή της…

Η Γκιουλνάζ όσο και αν είπε πως αντιστάθηκε για να μην την βιάσει, την έριξαν στην φυλακή με την κατηγορία της πορνείας και τώρα περιμένει να τελειώσει η ποινή της έχοντας και στην αγκαλιά της το μωρό του βιαστή της. Η ανατριχιαστική πρόταση που έκαναν προς την νέα γυναίκα είναι πως αν παντρευτεί τον βιαστή της θα απελευθερωθεί. Η Γκιουλνάζ λέει πως καθώς δεν έχει άλλη επιλογή, θα αποδεχτεί αυτήν τη πρόταση και έτσι θα βγει από την φυλακή.

Η Γκιουλνάζ λέει πως μετά τη αποκάλυψη του βιασμού της, το περιβάλλον της δεν την στήριξε και ότι αισθάνεται τυχερή καθώς έτσι της δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία. Η Γκιουλνάζ αναφέρει πως στην πατρίδα της πολλές γυναίκες-θύματα βιασμών δολοφονήθηκαν διότι ¨σπίλωσαν τις κοινωνικές αξίες¨ ενώ η ίδια παντρευόμενη με τον βιαστή της διασώζει την τιμή της και θα μπορέσει έτσι και το παιδί της να έχει μια οικογένεια.

Η κατάσταση αυτή προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις.

10 άτομα με ειδικές ανάγκες που διέπρεψαν


Τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο. Άτομα που στερήθηκαν ζωτικές ικανότητες επηρέασαν την ανθρωπότητα και απέδειξαν ότι το μόνο που τελικά χρειαζόμαστε είναι θέληση.




10. Σούντχα Τσαντράν

Το ταξίδι στο Τσενάι της Ινδίας είχε γίνει ψύχωση για την Σούντχα Τσαντράν. Η πολύμηνη απουσία της από την πατρογονική στέγη την είχε κάνει να επιθυμήσει την οικογένεια της. Έχοντας ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό της στο πανεπιστήμιο της Βομβάης η Σουντχά πραγματοποίησε το ταξίδι της επιστροφής που έμελλε να αλλάξει τη ζωή της. Ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα οδήγησε στον ακρωτηριασμό του δεξιού της ποδιού. Παρά τα γυρίσματα της μοίρας της η Τσαντράν δεν το έβαλε κάτω. Με τεχνητό πόδι κατόρθωσε να εξελιχθεί σε μια από τις σημαντικότερες χορεύτριες στην Ινδία. Σήμερα λαμβάνει προσκλήσεις για να χορέψει σε όλο τον κόσμο ενώ έχει τιμηθεί με μια πληθώρα βραβείων.


9. Μάρλα Ράνιαν

Διακρίνει μόνο σκιές. Στον κόσμο της τα πάντα είναι θολά και όμως η κοπέλα από το Γιουτζίν του Όρεγκον έγινε η πρώτη αθλήτρια με ειδικές ικανότητες που κατόρθωσε να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000. Η Μάρλα Ράιαν αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλήτρια Αμερικής στα 5000 μέτρα, κατέκτησε 4 μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 και το 1996 προσπάθησε να προκριθεί μέσω του επτάθλου στους Ολυμπιακούς της Ατλάντας, χωρίς όμως δεν τα καταφέρει. Το 2001 εξέδωσε την αυτοβιογραφία της: «Καμιά τελική γραμμή. Η ζωή μου όπως την βλέπω». Η Μάρλα Ράνιαν μέχρι σήμερα είναι συνεπής σε ένα στόχο. Να ξεπερνά τον εαυτό της…


8. Βίνσεντ Βαν Γκογκ

Ένα σπίθισμα τρόμου εμφανίστηκε στα μάτια της πόρνης όταν έπαιρνε στα χέρια ένα κομμάτι από το αυτί του Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Στο μυαλό του ιδιοφυούς και απόλυτα συντελεστικού στην τέχνη της ζωγραφικής Βαν Γκογκ είχε βρει κατάλυμα η παράνοια, η οποία κατευναζόταν μονάχα όταν ζωγράφιζε. Στην δεκαετή του καριέρα φιλοτέχνησε περισσότερους από 900 πίνακες, οι οποίοι σήμερα κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια. Οι «Ίριδες» στοίχισαν 53,2 εκατομμύρια δολάρια και «Το πορτρέτο του γιατρού Γκασέ» 82,5. Πρωτότοκος γιος πάστορα, ο Βαν Γκογκ ζωγράφιζε για να εξισορροπήσει μέσα του έναν κόσμο που έμοιαζε ξένος στα μάτια του. Βαθύτατα καταθλιπτικός επιχείρησε να βάλει τέλος στην ζωή του μετά από ανευόδωτο έρωτα. Με την τέχνη του κατάφερε να υπομείνει και να κάνει δικό του τον τόσο ξένο κόσμο που κινείτο. Η πολυώδυνη πορεία ζωής του σφραγίστηκε στις 29 Ιουλίου του 1890 με μερικές λέξεις. «Η λύπη θα κρατήσει για πάντα»!»


7. Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν

«Δεν είναι απίθανο ή θεία πρόνοια να αποσκοπούσε με το χτύπημα αυτό να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του στη δημιουργία» έλεγε ο βιογράφος του Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν, Τάγιερ αναφερόμενος στην κώφωση του αξεπέραστου συνθέτη. Μεγαλωμένος σε ένα αφόρητο περιβάλλον, όπου ο αλκοολικός πατέρας με απαρασάλευτη επιμονή τον διέταζε να μελετά από τα 4 του, ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν αναγνωρίστηκε ως άφταστος δεξιοτέχνης από τα μικράτα του. Μελέτησε στο πλάι του Μότσαρτ και δημιούργησε συνθέσεις που αντηχούν στην αιωνιότητα παρότι στα 28 έχασε την ακοή του. Με «όχημα» τον ατσαλένιο χαρακτήρα του φιλοσόφησε την αρμονία των ήχων και παρά τα οξύτατα προσωπικά του προβλήματα δημιούργησε την 9η Συμφωνία. Ακόμη και όταν έχασε ολότελα την ακοή του δεν έπαψε να δημιουργεί, μέχρι και τις τελευταίες στιγμές του θανάτου του, πλουτίζοντας το μουσικό θησαυροφυλάκιο της ανθρωπότητας με πάνω από 200 ανεκτίμητα αριστουργήματα. Στην διάρκεια της ζωής του βασανιζόταν από παράξενα οράματα και όνειρα, όμως όπως λέει ο Ρομέν Ρολάν στο έργο «Γκαίτε – Μπετόβεν» : «Δεν είναι πολλοί, ούτε ανάμεσα στις μεγαλοφυΐες, εκείνοι που διαρκώς κοινωνούν με το πνεύμα της Γης. Με την περιπαθή καρδιά του, που έπαλλε κάθε στιγμή της ζωής του, με τον έντονο εγωισμό που του επέτρεπε να υπερπηδάει τα χειρότερα εμπόδια μέχρι να φτάσει στη νίκη, κατόρθωσε να φτάσει τελικά μέσα από την τέχνη στην απολύτρωση».


6. Φρίντα Κάλο

Η ζωή της Φρίντα Κάλο ήταν μια περιπέτεια δίχως διαλείμματα. Ανήσυχη και πολύπλευρη προσωπικότητα η Μεξικάνα έκανε τέχνη το μαρτύριο της. Ταλαιπωρημένη από παιδί από πολιομυελίτιδα είδε την μοίρα να της φέρεται με άσχημο τρόπο το 1925. Ένα μοιραίο τροχαίο ατύχημα σήμανε αναπηρία εφ' όρου ζωής και ως τη χρονιά του σχετικά πρόωρου θανάτου της, το σώμα της Κάλο δεν έπαψε να ταλαιπωρείται από δυσβάσταχτους σωματικούς πόνους. Η Κάλο από κάποια στιγμή και μετά ήταν καθηλωμένη σε στενό κορσέ ασφυκτιώντας από τη μονιμότητα του άγχους της. Το ελεύθερο πνεύμα της όμως δεν κλονίστηκε ποτέ.

Αθόρυβα αλλά ουσιαστικά μετέφερε στον καμβά τον σπαραγμό και τη μόνιμη μελαγχολία της ζωγραφίζοντας «από την καρδιά και όχι μόνον από αυτά που βλέπεις» όπως επεσήμανε ο μέντορας της, Ντιέγκο Ριβέρα. Ο πίνακας «Self Portrait - The Frame» αγοράστηκε από το Λούβρο και ήταν ο πρώτος λατινοαμερικανού ζωγράφου που τοποθετήθηκε στους τοίχους του μουσείου. Η Κάλο συνήθιζε να λέει: «Τι χρειάζομαι τα πόδια εφόσον έχω φτερά για να πετάξω;»


5. Κρίστι Μπράουν

Οι σπαρακτικοί μορφασμοί στο πρόσωπο του Ντάνιελ Ντέι Λίουις στην ταινία του Τζιμ Σέρινταν «Το αριστερό μου πόδι» απέδιδαν ανάγλυφα την πολυώδυνη πορεία ζωής του Κρίστι Μπράουν. Το 13ο μέλος μιας οικογένειας 22 ατόμων, εκ των οποίων δεν επιβίωσαν όλα, ο Μπράουν έπασχε εκ γενετής από εγκεφαλική παράλυση. Η μητέρα του Μπρίτζετ, δεν αποδέχθηκε ποτέ ότι ο γιος της θα πρέπει να εγκλειστεί σε ίδρυμα και προσπάθησε να διοχετεύσει την δημιουργική του δύναμη στις τέχνες. Στα 5 του έπιασε μια κιμωλία ανάμεσα στα πόδια του και άρχιζε να ζωγραφίζει. Περίπου 17 χρόνια μετά εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Το αριστερό μου πόδι». Ένας ύμνος στο ανθρώπινο πνεύμα που τον ανέδειξε ανάμεσα στους σημαντικότερους συγγραφείς της ιρλανδέζικης λογοτεχνίας, αποκαλύπτοντας τη λαμπερή φαντασία και το ευαίσθητο πνεύμα του.


4. Τζον Νας

Οι πράκτορες τον κυνηγούσαν σαν επίμονες σκιές. Εισχωρούσαν στο μυαλό του και δημιουργούσαν καταστάσεις φόβου και παράνοιας. Όταν ο Τζον Νας δραπέτευε από τον σαγηνευτικό κόσμο των αριθμών εγκλειόταν στις θεωρίες συνωμοσίας που τον κατάτρυχαν. Ο Αμερικανός μαθηματικός, που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ στα οικονομικά το 1994 για τα μεγαλοφυή θεωρήματα που απέδειξε στη «Θεωρία των Παιγνίων», αντιμετωπίστηκε ως διάνοια από μικρή ηλικία όταν παρουσίαζε λύσεις σε θεωρήματα των μαθηματικών που θεωρούνται πολύπλοκα. Το 1959 και ενώ βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δημιουργικότητας του άρχισαν να τον τυλίγουν οι ακουστικές ψευδαισθήσεις. Απόκοσμοι θόρυβοι, φθονερές σκιές Ρώσων και Αμερικανών πρακτόρων δυνάστευαν την ύπαρξη του και τον οδήγησαν σε εγκλεισμό σε ψυχιατρικά ιδρύματα για τα επόμενα 40 χρόνια. Υποβλήθηκε σε θεραπείες ηλεκτροσόκ και παρά τα αλλεπάλληλα επεισόδια ψύχωσης εξακολούθησε να εργάζεται ως μαθηματικός. Τα τελευταία χρόνια δίδασκε στο πανεπιστήμιο Πρίνστον, όπου απολαμβάνει του σεβασμού και της εκτίμησης της κοινότητας, ιδίως έπειτα από την προβολή της ταινίας «Ένα όμορφο μυαλό» με τον Ράσελ Κρόου να τον υποδύεται στον πρωταγωνιστικό ρόλο.


3. Ζαν Ντομινίκ Μπομπί

Η ζωή του Ζαν Ντομινίκ Μπομπί ήταν θολή σαν παιδική ανάμνηση μετά τα 40 του. Ο αρχισυντάκτης του περιοδικού «Elle» μοίραζε τη ζωή του ανάμεσα στην επιτηδευμένη οικειότητα των κοσμικών και την έντονη επαγγελματική του ενασχόληση. Μέχρι που… έπεσε η νύχτα στη ζωή του με ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη λίγο μετά τα 40 του χρόνια. Όταν ξύπνησε στο νοσοκομείο τα πάντα είχαν αλλάξει. Δεν μπορούσε να κάνει καμιά απολύτως κίνηση. Υπέφερε από το σύνδρομο εγκλεισμού, το οποίο δεν του επέτρεπε να κινήσει κανένα απολύτως σημείο του σώματός του, εκτός από το ένα του βλέφαρο. Αυτή η αναπόδραστη μοίρα του αποτυπώθηκε στην ταινία του Τζούλιαν Σνάμπελ «Το σκάφανδρο και η Πεταλούδα». Ο Μπομπί παρότι ήταν περίκλειστος στο σκάφανδρο του συνδρόμου εγκλεισμού επιδίωξε και απέκτησε την ελευθερία της πεταλούδας με τη βοήθεια της λογοθεραπεύτριας του. Του διάβαζε το αλφάβητο και εκείνος ανοιγόκλεινε το μάτι όταν έφτανε στο σωστό γράμμα. Με αυτόν τον επώδυνο τρόπο, γράμμα γράμμα, ο Μπομπί ολοκλήρωσε το βιβλίο και άφησε την τελευταία του πνοή τρεις μόλις ημέρες μετά την έκδοσή του.


2. Στέφεν Χόκινγκ

Στα 17 του, με την ανεμελιά της νιότης, όλα έδειχναν εύκολα για τον Στίβεν Χόκινγκ. Μόλις είχε κερδίσει υποτροφία στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στον τομέα της φυσικής και έτσι το δικαίωμα να πραγματοποιήσει το όνειρο του. Αποφοίτησε γρήγορα από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και συνέχισε για μεταπτυχιακό στο Κέμπριτζ όπου το 1963 εισήχθη σε νοσοκομείο για περίθαλψη και εξετάσεις όταν παρατήρησε μείωση στον έλεγχο των κινήσεων του σώματος του. Μετά από σειρά εξετάσεων, η τελική διάγνωση ανέφερε ασθένεια στους νευρώνες του σώματος, γνωστή ως Λου Γκέριγκ. Οι προβλέψεις των γιατρών δεν έδιναν διάρκεια ζωής καν αρκετή για ολοκληρώσει το διδακτορικό του, όμως ο Χόκινγκ συνέχισε την έρευνα. Σήμερα ζει καθηλωμένος σε αναπηρική καρέκλα η οποία μέσω ενός υπολογιστή που λειτουργεί με οπτικές ίνες. Κινώντας το δεξί του μάγουλο μπορεί να μιλάει, να συνθέτει ομιλίες, να γράφει εργασίες. Ο Χόκινγκ συνεχίζει να δουλεύει απτόητος.

Πέρα από τα πολλά θεωρήματα που διατύπωσε στα μαθηματικά και στη θεωρία της σχετικότητας, ο Χόκινγκ ασχολήθηκε εκτεταμένα με τις μαύρες τρύπες του διαστήματος. Το 1985 το ερευνητικό του έργο ταράσσεται από σύντομη πνευμονία που οδηγεί τους γιατρούς να συστήσουν στη γυναίκα του να τον αφήσει να πεθάνει. Η σύζυγος του αρνείται ένα τέτοιο ενδεχόμενο και τον μεταφέρει σε κλινική του Κέμπριτζ όπου υποβάλλεται σε τραχειοτομή που αποδεικνύεται σωτήρια για τη ζωή του. Το 1988, ο Χώκινγκ εκδίδει το διάσημο βιβλίο του «Μία Σύντομη Ιστορία του Χρόνου» που κατέρριψε όλα τα ρεκόρ πωλήσεων και παρέμεινε στη λίστα των ευπώλητων των «Sunday Times» για 237 συνεχόμενες εβδομάδες.


1. Έλεν Κέλερ

Κράτησε το πρόσωπο κάτω από τις ηλιαχτίδες και δεν θα δεις ποτέ σκιά, έλεγε η Αμερικανίδα συγγραφέας, Έλεν Κέλερ. Έμοιαζε παράδοξο να το ισχυρίζεται αυτό μια γυναίκα που δεν είχε αντικρύσει ποτέ το φως του ήλιου. Η φύση της φέρθηκε με οργή καθώς έχασε την ακοή και την όραση της 19 μήνες έπειτα από τη γέννηση της. Χάρη στη δασκάλα της Αν Σάλιβαν η Κέλερ άρχισε να επικοινωνεί χρόνια μετά. Τον Μάιο του 1888, η Κέλερ παρακολούθησε το Ινστιτούτο Πέρκινς για τους τυφλούς και το 1894 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να φοιτήσει στο σχολείο Ράιτ Χάμασον για κωφούς. Το 1904 σε ηλικία 24 ετών, η Κέλερ αποφοίτησε από το Ράντκλιφ και έγινε το πρώτο άτομο κωφό και τυφλό που απέκτησε το πτυχίο Καλών Τεχνών. Έγραψε 12 βιβλία και έμεινε στην ιστορία ως ένα άτομο που κατάφερε να νικήσει την μοίρα της. Όπως έλεγε άλλωστε: «Η αισιοδοξία είναι η πίστη που οδηγεί στην επιτυχία. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει χωρίς ελπίδα και αυτοπεποίθηση»

To ξενοδοχείο της Αθηνάς Ωνάση


Έχοντας ιδιαίτερα ανεπτυγμένο επιχειρηματικό...
πνεύμα και θέλοντας να αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπου που η ίδια πιστεύει την περιουσία που έχει στα χέρια της, η Αθηνά Ωνάση μετέτρεψε την εξοχική κατοικία της οικογένειάς της στην τροπική Κένυα της Αφρικής σε πολυτελές ξενοδοχείο.



Η συγκεκριμένη κατοικία παρέμενε ανεκμετάλλευτη τα τελευταία χρόνια και έτσι η χρυσή κληρονόμος ήρθε σε επικοινωνία με τον πατέρα της Τιερί Ρουσέλ και το μετέτρεψε σε ξενοδοχείο πολυτελείας το οποίο ονομάζεται Black Marlin Luxury και βρίσκεται στο Κιλίφι, σε ένα μέρος που θεωρείται θέρετρο πολυτελείας για τους πλουσίους.


Το Beach House διαθέτει δύο μεγάλες σουίτες συνολικής έκτασης 240 τετραγωνικών μέτρων με ιδιωτικές πισίνες και απευθείας πρόσβαση στην παραλία από ιδιωτικά μονοπάτια αλλά και εσωτερικά και εξωτερικά σαλόνια, όλα μέσα στη χλιδή.